vluchtelingen

 

Bij de afsluiting van de raadsvergadering van de Haagse Gemeenschap van kerken op 16 december 2015 las Willem Furneé, afgevaardigde van het Genootschap der Vrienden (Quakers) het volgende gedicht voor. Vervolgens waren we allen stil… Ondertussen werd in Geldermalsen de Raadsvergadering van de gemeente afgebroken vanwege ongeregeldheden.

 

Vluchteling?

Gedicht van Ad de Bont, Uit: Mirad, een jongen uit Bosnië (1996)
Maar ik ben geen vluchteling
want ik ben niet gevlucht.
Ik ben weggewaaid als een blad
van een boom.

Er is in ons land een verschrikkelijke
wind opgestoken.
Een wind vol vuur en verkrachting.
En op een dag, op een dag
die ik me niet meer herinner,
die ik me niet meer durf te herinneren,
ben ik weggewaaid.

Wie zou er uit zichzelf vluchten,
z’n eigen huis,
z’n eigen dorp of stad,
z’n eigen land,
z’n eigen familie in de steek laten
en dan ergens aankomen waar
je niet welkom bent?

Vluchtelingen zijn nooit welkom,
nergens; dat weet iedereen.
Dat heeft de geschiedenis
al zo vaak bewezen.

Waarom zou je dan vluchten,
waarom een langzame dood
in een vreemd land,
als je op de drempel van je eigen huis
ook kunt sterven?

Vluchtelingen bestaan niet,
er bestaan alleen weggewaaide mensen
die door de wind
over de wereld zijn geblazen.